2 و 3 - سنت و بدعت سنت و بدعت دو اصطلاح اسلامىاند كه شناخت هر يك متوقف بر شناخت ديگرى است و در موارد ابهام ، با يكديگر مقايسه مىشوند . شرح اين دو اصطلاح چنين است : نخست - سنّت : سنت در لغت به معناى : « روش و سيره » است ؛ نيكو باشد يا زشت ؛ « 1 » و در شريعت اسلامى به معناى : « اوامر و نواهى و ارشادات » قولى و عملى رسول خدا ( ص ) است ؛ امورى كه با صراحت در قرآن مجيد نيامده است ؛ « 2 » همچنين ، تقرير و تاييد رسول خدا ( ص ) را نيز شامل مىگردد ، يعنى عملى را كه پيامبر ( ص ) از فرد مسلمانى ديده و او را از آن نهى نكرده ، و در واقع با سكوت خود ، آن عمل را امضاء و تاييد فرموده ، آن را نيز شامل مىگردد ؛ « 3 » و بدين خاطر

--> ( 1 ) . المعجم الوسيط ، ماده « سنن » . ( 2 ) . نهاية اللغة ابن اثير ، ماده « سنن » . ( 3 ) . سنن ابو داود ، ج 2 ، ص 274 - 275 ، از سهل بن سعد گويد : « هرچه در نزد رسول خدا ( ص ) انجام شده ، سنت است » . .